Skip to main content

Sezonowy alergiczny nieżyt nosa

Powszechnie występujące infekcje wirusowe w formie przeziębienia muszą być zawsze odróżniane od nieżytu nosa na tle alergicznym. W przeziębieniach występuje wiele objawów podobnych do obserwowanych przy katarze alergicznym, jednak w wypadku utrzymywania się dolegliwości przez kilka tygodni w sytuacji, gdy nikt z domowników nie choruje, najbardziej prawdopodobną przyczyną choroby jest alergia. Silny ból gardła, bóle mięśniowe i gorączka towarzyszące katarowi, przemawiają za infekcją górnych dróg oddechowych. Należy pamiętać, że zaniedbywane SANN predysponuje do częstszego przeziębiania się.
Chociaż objawy mogą być podobne, wygląd błon śluzowych w alergii jest inny niż w infekcji. W przypadku alergii błona śluzowa jam nosa jest blada i szarawa, a jej wydzielina – przezroczysta.
U osób przeziębionych błony śluzowe są zwykle żywoczerwone, a wydzielina jest żółtawa lub zielonkawa. Wykrycie tzw. komórek alergii lub eozynofili w próbce wydzieliny z nosa jest bardzo pomocne w odróżnianiu dwóch rodzajów schorzeń.


W celu potwierdzenia rozpoznania uczulenia na pyłki lub zarodniki pleśni i zidentyfikowania konkretnej przyczyny, może być niezbędne wykonanie rozmaitych testów skórnych i badań krwi. Testy skaryfikacyjne, rzadko obecnie stosowane ze względu na ich stosunkowo małą dokładność, polegają na aplikowaniu roztworów alergenów o niskim stężeniu do małych zadrapań na skórze, zwykle na przedramieniu. Wystąpienie świądu, zaczerwienienia i obrzęku w tym miejscu w ciągu 15 do 30 minut sugeruje uczulenie na substancję użytą w teście. Testy śródskórne, częściej stosowane ze względu na ich większą dokładność, podobne są do testów skaryfikacyjnych z tą jednak różnicą, że roztwór alergenu wstrzykiwany jest bezpośrednio w obręb skóry. O wyniku dodatnim świadczy wystąpienie zaczerwienienia, obrzęku i świądu. Po zidentyfikowaniu wyzwalającego uczulenie alergenu (czasami kilku), testy skórne mogą posłużyć do ustalenia jego optymalnej dawki początkowej w leczeniu odczulającym (immunoterapii). Mogą się także okazać potrzebne specjalistyczne badania krwi, w postaci testu RAST, polegające na wykrywaniu i oznaczaniu podwyższonego poziomu immunoglobulin E, występującego w odpowiedzi na kontakt z różnymi alergenami.

Leczenie
Istnieje kilka sposobów leczenia SANN. Najważniejszą grupą stosowanych leków są środki przeciwhistaminowe. Zgodnie z nazwą, leki te blokują działanie histaminy w tkankach, zmniejszając nasilenie objawów. Dostępnych jest ponad sześć klas leków przeciwhistaminowych, m.in. chlorfenamina – Chlor-Trimeton (Clor-Tripolon) i difenhydramina – Benadryl (Benzhydraminum hydrochloricum). Większość z nich używana jest od wielu lat i są to leki bezpieczne. Jednakże środki przeciwhistaminowe starszej generacji często wywołują uczucie suchości w jamie ustnej i senność, co jest przyczyną ich złej tolerancji u wielu osób.