Skip to main content

Alergologia – niemowlę czy starzec?

Nagromadzenie wielu danych na temat struktury i klinicznego działania immunoglobulin pozwoliło na dokonanie w 1968 r. przez Robina Coombsa i P. Gella podziału reakcji alergicznych na cztery typy, którym posługuje się dziś każdy badacz i klinicysta.
Wiele prac poświęcono wykrytej jeszcze w u biegłym stuleciu przez Paula Ehrlicha komórce tucznej. Komórka ta po bez mała stuletnim zapomnieniu stała się przedmiotem intensywnych badań, ponieważ okazało się, że jest ona źródłem tzw. mediatorów reakcji alergicznej (histamina, leukotrieny i inne), które są przyczyną natychmiastowego odczynu alergicznego. Z badaniami tymi wiąże się wiele nazwisk (Barry Kay, Frank Austen i inni).


W ostatnim dziesięcioleciu wyjaśniono problem objawów nietolerancji aspiryny i leków aspirynopodobnych. Reakcje te, dawniej uważane za odczyn alergiczny, okazały się zaburzeniem metabolicznym. Do wyjaśnienia tego problemu walnie przyczyniły się badania polskich uczonych Ryszarda Gryglewskiego i Andrzeja Szczeklika.
Obserwacje kliniczne i badania immunologiczne pozwoliły na wydzielenie dużej grupy chorób, które nazywamy alergicznym zapaleniem pęcherzyków płucnych. Wywołują one ciężkie i nieodwracalne zmiany w płucach. Olbrzymie zasługi na tym polu poniósł angielski badacz Jack Pepys, który wykrył tzw. płuco farmera.