Skip to main content

Alergologia – niemowlę czy starzec?

Odkrycia następują teraz po sobie błyskawicznie. W 1905 r. Clemens J. von Pirquet i Bela Schick wydają monografię poświęconą chorobie posurowiczej — Serumkrankheit. W rok
później Pirquet krytykuje pojęcie anafilaksji Richeta jako nieodpowiednie dla omawianych stanów i wprowadza termin „alergia”. Z punktu widzenia językowego było to słuszne. Pojęcie „anafilaksja” oznacza bowiem brak ochrony, podczas gdy istota polega nie na tym, lecz na zmianie odczynu, czemu bardziej odpowiada termin „alergia”.
Udoskonala się też w tym czasie metody rozpoznawania. W 1912 r. Oskar Schloss wprowadza do praktyki skórny test skaryfikacyjny, w 1915 r. Robert Cooke rozszerza możliwości diagnostyczne o test śródskórny. Metody testowe w dalszym ciągu ulegają doskonaleniu. Duże zasługi w tej dziedzinie mają Carl Prausnitz, Johann Kiistner i Erich Urbach.


Znacznym postępem w leczeniu alergoz było wprowadzenie do praktyki lekarskiej środków o działaniu antyhistaminowym. Pierwszy lek tego rodzaju (antergan) wprowadził w 1942 r. do leczenia francuski klinicysta Bernard Halpern. Wzbogacenie arsenału środków leczniczych przez Philipa Hencha i Edwarda Kendalla o hormony kory nadnerczy było dalszym krokiem naprzód w rozwoju całej medycyny, m.in. alergologii.
Powstają nowe ośrodki, nowe szkoły. Wielkie historyczne już nazwiska splatają się ze współczesnymi. Wymienimy kilka z nich: Erich Urbach, French Hansen, Vaughan, Artur Coca, Louis Vallery-Radot, Bernard Halpern, Aleksander Bohomolec, Daniel Danielopolu, Edmond Rajka.
Olbrzymi postęp w poznaniu mechanizmów reakcji alergicznych dokonał się po ustaleniu struktury chemicznej przeciwciał zwanych obecnie immunoglobulinami. Wiąże się to między innymi z wykryciem przez badacza szwedzkiego Gunnara Johanssona tzw. szpiczaka IgE, a następnie udowodnienie przez Teruko i Kimishige Lshizakę (Amerykanie pochodzenia japońskiego), że tzw. reaginy, czyli przeciwciała wywołujące natychmiastowe odczyny alergiczne, są w samej rzeczy immunoglobulinami typu E (IgE). Możliwość hodowli komórek szpiczaka produkującego IgE umożliwiła bujny rozwój diagnostyki alergologicznej, w której wykorzystuje się to przeciwciało.